فکر کن توهمه این روزها به زنت و تنها یاورت قول داده باشی که به زودی یکی می آد و آزادتون می کنه!

فکر کن وقتی پدرت فوت کرد چهار تا قل چماغ اومده باشن ببرنت تشیع جنازه!

فکر کن که سر عهدت با مردم مونده باشی اما مردم …..!

فکر واسه 25 بهمن روزشماری می کردی تا شاید مردم ایندفعه بیان!

.

.

.

فکر کن! به میرحسین موسوی فکر که الان تو چه وضعیه!

فکر کن! به دختراش فکر کن که تو این سال چی کشیدن!

فکر کن 25  بهمن همه با هم چه زیبا خواهیم بود!

میر حسین عزیز به همین زودی ها آزادت خواهیم کرد! بهت قول میدم

بگفتا جنتی روزی خدا را —– چرا دادی به من اینسان صدا را؟

به هر کی صحبتی دارم درِ گوش —– رود از حال و گردد منگ و بی هوش

ز قـــدّم هم هزاران شکوه دارم —– ز هرچه آینه من در فرارم

از این چهره مگو چون ریده مال است —– و ریدن بیش از این در آن محال است!

بگفتا حق تعالی در جوابش —– که احمد جان نکن بیشتر خرابش

اگرچه چهره ات خیلی فریباست —– اورانگوتان به نزدت شاراپواست

اگرچه آن دماغ همچون چماق است —– به درب توالت گویی رواق است

تو را من در طفولیت بساختم —— هزاران شرط ها روی تو باختم

تو جزو اولین های جهانی —– از آنهایی که حالا ها می مانی!

مریدان امام را پرسیدند که یا حضرتا آیا توپ به دست اون حاجی برخورد کرد؟ (حاجی صفی)

امام فرمود: بلی! اما دیدن برخورد توپ با دست فقط از چشمان تیزبین کسی بر می آید که نور نقوت بر قلبش تاپیده باشد و با چشمان غیر مسلح قابل رویت نبود!

و بدینسان بود که حضار اشک غبطه بر محسن ترکی جاری کردند و خشتک ها دریدند.

سپس امام به خوردن پاستیل میوه ای مشغول شدند.

میثاق معمارزاده به هیچ توپی نه نگفت! زمینه سبزو قهوه ای کرد!

هیچ کس نگاه غمناکت را ندید

و

همگان اندام زنانه ات را دیدند

و

برخی هم لذت بصری بردند!

اینبار هم مظلوم شدند گلشیفته و گلشیفته ها…

و

به عنوان یک مرد،

از تو پوزش می طلبم که من هم نگاه غمگین و پر از دردت را ندیدم…

احمد جان اگه من مردم یادت نره خورشید رو خاموش کنی!